بطور کلی همه ی سیارات بزرگ نماد آمیختگی و تعامل تمامی قوای بنیادی عالم و طبیعت هستند. خورشید مرکز کره ی عالم، و مریخ و مشتری و زحل بخش علیا، و زهره و عطارد و ماه بخش سفلای آن هستند. سیارات به استثنای خورشید، نسبت به زمین رتبه ی بالاتری دارند. در اسلام هر سیاره بر اقلیمی دلالت دارد.
خورشید: نماد آن دیسک شمسی و گاهی نیز پرتو است؛ دایره ای با نقطه ی مرکزی و اشکل بی شمار دیسک و دایره ی مشعشع، ارابه ای که چهار اسب سفید یا طلایی آن را می کشند اگر چه شمار اسب ها متغیر است. همچنین نماد خورشید است. خورشید نشانه ی همه ی ایزدان شمسی و میکائیل فرشته ی مقرب است. مظهر مرکز، قلب، مرکز معرفت شهودی، نیروی لامسه و اعتقاد، احساسی، خیال انگیز. رنگ آن طلایی است. موکل بر فلز طلا، روز یکشنبه، موقعیت سمت الرأس، سن جوانی، گل کاسنی یا فرفیون است. { در احکام نجوم پس از اسلام رنگ خورشید سرخ فام و زرد، فلزش آهن و مس است و بخشی از عمر که بر آن دلالت دارد میانه ی عمر و مردی است.}
ماه: نماد آن هلال، یا زن جوانی سوار بر ارابه است در حالی که ترکشی را نگه داشته یا زن شکارچی ایستاده در حالی که ترکشی دارد و سگها همراه اویند. مظهر زمان، جنبش، تولید مثل، زاد و ولد و بارداری، روح حیاتی که جسم و جان را با هم حفظ می کند، عمل غیر ارادی و غریزی است. همه ی شاهبانوان آسمان و مادران کبیر قمری هستند. بر رنگ نقره ای، فلز نقره، روز دوشنبه، موقعیت نظیر السمت، سن نوزادی، گل صدتومانی دلالت دارد. { در احکام نجوم پس از اسلام رنگ ماه کبود و سفید ناخالص است و فلز آن بجز نقره، طلا نیز هست}
زحل ( کیوان): در اصل حکمران عصر طلایی و آسمان هفتم بوده است، امروزه به شکل پیرمردی داس در دست نشان داده می شود، ویرانگر، مرگ و تولد دوباره. در نقش کرونوس(Cronos) به معنی زمان و سرنوشت است و ساعت شنی در دست دارد. گاهی کلاغی روی سرش نشسته است. ایزد زمین، منطق و عقل، متفکر و عاقل، اصل اندیشه ی تجزیه گر در انسان، همچنین تمرکز و انقباض و سترونی. زحل مظهر روح تاریک پنهان در ماده است و با اژدهایان، افعیها، روباه ها، گربه ها، موها و پرندگان شبانه تداعی می شود. در کیمیاگری زحل، سربی است که از آن در طی استحاله مرحله ی درخشندگی یعنی طلا بدست می آید. در گنوسیسم هم به صورت پدر و پسر و هم پیر و جوان نشان داده می شود. بر رنگ سیاه، فلز سرب، روز شنبه، موقعیت شمالی، سن کهنسالی، گل سریشک، و گیاه آفتاب پرست سفید دلالت دارد.
مشتری( برجیس):
نماد آن فرد محترمی است که نشسته است – گاهی در یک ارابه- و چوبدست و نیزه در دست دارد. مظهر آفریننده، جان، فضای محدود، نیروی سازمان دهی، قاطعیت، بیان احساسات، اتساع، اراده ی عقلانی، پر انرژی و دلیر، هوا است. بر رنگ آبی، بنفش یا نارنجی، فلز قلع، روز سه شنبه، موقعیت مشرق، سن بلوغ و گل غافث دلالت دارد. { در احکام نجوم اسلامی رنگ گندمگون، روز پنج شنبه وسن کهولت است}
مریخ ( بهرام):
نماد آن مردی جنگی است که گاهی بر اسب سوار است و پرچم یا نیزه و گاهی شمشیر یا شلاق حمل می کند. مظهرهر چیز مثبت و فعال و مذکر، رنجها، مصائب و دلیری، آتش. بر رنگ قرمز، فلز آهن، روز چهارشنبه، موقعیت جنوب، سن بزرگسالی، گل بارهنگ، گیاه بابا آدم دلالت می کند. { در نجوم اسلامی روز سه شنبه و سن جوانی است.}
زهره ( ناهید):
نماد آن زنی به صورت های مختلف است. معمولاً لباس گشادی بر تن و برگ بویی در دست دارد. به سبب آنکه هم ستاره ی صبحگاهی است و هم در آغاز شب دیده می شود هم شمسی و هم قمری و مظهر وحدت اضداد است، تابع ماه است و از خورشید زودتر طلوع می کند، در نقش(( کمانکش و زوبین انداز)) اندازنده ی ماه نو به دریای شب است و از ماه در برابر همه ی هیولاهای تاریکی دفاع می کند، او مظهر آبها، انفعال جنس مؤنث، رنجها، هوسها، آرزومند، مادر آفریننده، سنتز، و خیال پردازی است. بر رنگ سبز، زرد کمرنگ یا فیروزه ای، فلز مس، موقعیت مغرب، روز جمعه، سن نوجوانی، گل رز سفید، اسقولوفندریون، شاه پسند دلالت می کند. { در نجوم پس از اسلام رنگ زهره بیشتر سفید است و برخی هم آن را سبز می دانند، سن جوانی}
عطارد ( تیر):
نماد آن مرد جوان صندل پوش با کلاه بی لبه ی بالدار و حامل عصای هرمس است. علامت های مشخصه ی دیگر آن عبارتند از خروس و قوچ. نشانه اش تلفیقی از ماه و خورشید، عناصر آب و آتش است. او پیک، بیدار کننده، ایقاع، ایزد وَر و راز آشنایی، واسطه و اتصال دهنده ی تناقضات و تلفیق کننده ی اضداد است. از این رو هم به صورت نر و هم ماده مجسم می شود، مظهر مفسّر، نیروی بیان و توصیف احساسات، و اندیشه ی تحلیلی است. در کیمیاگری عنصر پنجم quinta essentia است. بر رنگ ارغوانی یا آبی تیره، فلز جیوه، روز دوشنبه، موقعیت مرکز، سن جوانی، گل سنبل طیب و فندق دلالت می کند. { در نجوم پس از اسلام رنگ خاکستری، فلز برنج، روز چهارشنبه، سن کودکی}
اورانوس:
فضای نامحدود، غیر مرئی، اراده.
نپتون:
اقیانوس آغاز هستی، منشأ همه چیز.
سیارات سعد عبارتند از زحل و زهره، سیارات نحس عبارتند از مریخ و مشتری. عطارد دارای هر دو ویژگی است. سیارات مذکر عبارتند از خورشید، زحل، مشتری، مریخ، و مؤنث ماه و زهره، عطارد سیاره ای دو جنسی است.
در ستاره شناسی بابلی، مردوک Marduk مشتری، ایشتر Ishtar زهره، نابو Nabu عطارد، نی نیب Ninib زحل، و نرگال Nergal مریخ است.
سیارات رومی و یونانی عبارتند از :
کرنوس- ساتورن( Cronos- Saturn)، زحل؛
آرس( Ars) یا هراکلس( Heracles) و مارس (Mars)، مریخ؛
آفرودیته ( Aphrodite) یا هرا ( Hera) ونوس (Venus)، زهره؛
زئوس- ژوپیتر (Zeus- Jupiter)، مشتری؛
هرمس ( Hermes) یا آپولون (Apollo)- مرکوری ( Mercury)، عطارد.
در نماد های چین سیارات عبارتند از
مشتری ( سویی- سینگ suei-sing) چوب، شرق
مریخ ( یونگ- هو Yong-ho) آتش، شمال
زحل ( چن- سینگ chen-sing) زمین، مرکز
ونوس ( تای- پو t’ai-po) فلز، غرب
عطارد ( چ ان- سینگ ch’en- sing) آب، جنوب
+ نوشته شده توسط شمیم ولیان
|
